Początki ożywienia kulturalnego w Miejscu Piastowym, sięgają roku 1890 i są wynikiem założenia przez księdza Bronisława Markiewicza Zakładu Wychowawczego w 1892 roku. Wraz z założeniem zakładu dotarli
do tej miejscowości ludzie, o dużym poziomie intelektualnym szerszych, w  porównaniu z rdzennymi mieszkańcami wsi, horyzontach myślowych. Zakład skupiał sieroty z  różnych stron kraju, a celem założyciela
było przygotowanie ich do różnych zawodów. W roku 1913 założyciel wydał we własnej drukarni sztukę teatralną pt. Bój bezkrwawy. Sztuka ta dała początek istnienie kółka teatralnego.

„…w tym zakładzie każdego roku grano jasełka i wiele innych sztuk scenicznych o charakterze patriotycznym, na które mieszkańcy wsi i innych okolicznych wiosek licznie uczęszczali…” 
(Jan Szurlej)

Teatr zakładu wychowawczego stał się ważnym czynnikiem kształtującym postawę mieszkańców wioski, rozbudził w nich również chęć i potrzebę coraz lepszego poznawania tajników sztuki teatralnej,
oraz kształcenia się w innych kierunkach. Teatr inspirował mieszkańców wsi do czynnego w nim uczestnictwa.

Wcześniej, bo już w roku 1895 z inicjatywy ówczesnego proboszcza Miejsca Piastowego, Bronisława Markiewicza, powstaje orkiestra dęta składająca się z wychowanków zakładu opiekuńczego.
W utworzonym zakładzie wychowawczym wygospodarował ze skromnego budżetu zakładowego pieniądze na zakup instrumentów, tworząc tym samym zalążki orkiestry. Markiewicz uważał muzykę za ważny czynnik wychowawczy i dokładnie wiedział, jak dobroczynny wpływ wywiera ona na młode umysły, dlatego też w roku 1895, na jego zaproszenie, do parafii przybył kapelmistrz Antoni Macha, który za 25 złotych reńskich, mieszkanie i wikt miał prowadzić orkiestrę. Na przestrzeni lat, orkiestra przechodziła różne koleje losu. Bywały lata wspaniałego rozkwitu, np. za czasów kapelmistrza Michała Daszyńskiego, który objął orkiestrę w roku 1923. Próby odbywały się codziennie z wyjątkiem niedziel i świąt, a orkiestra pod jego batutą grała pięknie i  mogła konkurować z innymi orkiestrami. Za wygrywanie konkursów otrzymywała nagrody pieniężne, które przeznaczano na zakup nowych instrumentów. W tym czasie Zakład odwiedzali różni goście. Orkiestra witała prezydenta RP Ignacego Mościckiego, prymasa Augusta Hlonda, ministra Felicjana Sławoja Składkowskiego, grała także dla Polonii ze Stanów Zjednoczonych.

W roku 1916 z inicjatywy ks. Antoniego Sobczaka powstaje „Stowarzyszenie młodzieży Katolickiej”. Skupiona w nim młodzież interesuje się między innymi teatrem. Konsekwencją tego była myśl Wojciecha Albrychta o stworzeniu zespołu teatralnego działającego niezależnie od kółka zakładu wychowawczego. Oprócz Wojciecha Albrychta w tworzenie teatru włączyli się: Czesław Wojnar, Ludwik Kowalik, Józef Rajs, Jan Guzik,
Alfons Węgrzyn, Władysław Michalski. Kierownik szkoły powszechnej, Józef Trześniowski, oddał jedną klasę na salę teatralną. Reżyserem został Wojciech Albrycht, a pierwszym granym utworem była sztuka teatralna Hermenegilda – utwór z czasów prześladowania pierwszych chrześcijan, kolejna premiera to Posiew Wolności. Ze sztuki tej zachowały się słowa piosenki:

„Wilija gardzi doliny kwiatami
bo szuka Niemna swojego kochanka
Litwince nudno między Litwinami
Bo ukochała innego kochanka
Niemen ją gwałtowanie pochwycił w ramiona
Wiedzie na skały i dzikie przestworza
I giną razem w głębokościach morza
Młodzieniec rzucił ojców zagrody
Porzucił ogrom ludzkiej niedoli
Wziął tylko klejnot jedyny
Garść czarnej ojców ziemi”
(Aniela Parylak)

23 stycznia 1919 roku Stowarzyszenie Młodzieży Katolickiej przekształca się na Towarzystwo Młodzieży „Zgoda”. Teatr przyciągnął młodzież. Poczęły rosnąć i dochody z przedstawień. Postanowiono zbudować własną salę teatralną. Inicjatorem był Alfons Węgrzyn. Zbudowano barak z  zapleczem i widownię. Materiał dał dziedzic Tytus Trzecieski. Drugiego lipca 1919 roku salę widowiskowo – teatralną oddano do użytku społeczeństwa. Wybudowana sala stała na miejscu obecnego Gminnego Ośrodka Kultury. Na przestrzeni lat 1919-1921 zespół teatralny Towarzystwa „Zgoda” opracował i wystawił sztuki: Zrękowiny u Pana Druzgały, Błażek Opętany, Surdut i  Siermięga, Karpaccy Górale, Łobzowianie, Kościuszko pod Racławicami, Gwiazda Syberii, Lustrator u Pana Wójta, Majster i  Czeladnik. Kulturalne i społeczne życie wsi tętniło. Inteligentni reżyserzy jak Marian Jaracz wychowali dobrych aktorów – amatorów (Jan i Maria Szurlej, Jan Deręg, Kazimierz Malinowski, Władysław Sznajder, Józef Rajs, Jan i Maria Guzik, Władysław Węgrzyn, Kazimierz Wawszkowicz, Anna Lis, Janina Trześniowska, Romuald Lisowski. Dekoracje do sztuk malował Józef Węgrzyn, uczeń J.N.K. Daszkiewicza, członka Zgromadzenia księży michalitów.

Życie kulturalne wsi nie ograniczało się jedynie do Towarzystwa „Zgoda”, bo oto już w  roku 1919 Maria Trzecieska – dziedziczka Miejsca Piastowego i okolic – skupiła wokół siebie liczną grupę dziewcząt wiejskich. Zrzeszona młodzież żeńska tworzy Związek Młodzieży Żeńskiej „Jutrzenka”. Organizacja ta zajmuje się nauką dziewcząt wiejskich, przygotowuje oprawę artystyczną imprez patriotycznych i narodowych, nauką wierszy oraz piosenek patriotycznych:

„Boże Ojcze twoje dzieci
płaczą żebrzą lepszej doli
Rok po roku szybko leci
My w niewoli”

 

Oprócz Towarzystwa „Zgoda” i Stowarzyszenia „Jutrzenka” działa w tym czasie w Miejscu Piastowym jeszcze jedna organizacja młodzieżowa, zrzeszająca tylko mężczyzn a mianowicie oddziały „Strzelca”.
Na przestrzeni lat 1919 – 1932 powstają organizacje: „Armata” i „Smocza Jama”. Organizacje: „Jutrzenka”, „Strzelec”, „Armata”, „Smocza Jama” wyłoniły się z istniejącego towarzystwa „Zgoda”. Spowodowało to rozgrupowanie członków zespołu teatralnego do poszczególnych związków, jednocześnie osłabiając pozycję samej „Zgody”. W celu zapobiegnięcia dalszemu rozpadowi „Zgoda” zostaje przekształcona w „Związek Młodzieży Wiejskiej” w roku 1932, patronem tej organizacji zostaje Związek Kółek Rolniczych w Krakowie”. W roku 1936 powstaje kolejny żeński związek pod nazwą „Samarytanki” pod patronatem Ochotniczej Straży Pożarnej. Ostatnią sztuką wystawioną przed wybuchem II wojny światowej w Zgodzie jest komedia pt.: Jak kapral Szczapa wykiwał śmierć. Premiera tej sztuki odbyła się czerwcu 1939 roku. W czasie działań wojennych na terenie Miejsca Piastowego życie kulturalne zostało niemal całkowicie zlikwidowane. Namiastką wcześniejszej bogatej i urozmaiconej działalności kulturalnej były wieczornice i spotkania w  konwencie księży Michalitów, gdzie młodzież znalazła swoje schronienie i pod pretekstem praktyk religijnych przygotowywano i wykonywano małe formy teatralne w postaci wieczornic, spotkań poetyckich, które nacechowane były przede wszystkim wątkami patriotycznymi i  religijnymi. Pod pretekstem praktyk religijnych powstał męski chór kościelny, śpiewający pieśni religijne i patriotyczne, działał także kameralny zespół symfoniczny, składający się z członków dawnej orkiestry dętej, działalność orkiestry została zakazana przez Niemców. I tak po raz kolejny życie kulturalne wsi mogło się odbywać dzięki Michalitom, którzy przyjęli pod swój dach młodzież spragnioną twórczego zaangażowania.

„Zbierano się także dla wysłuchania pięknych recytacji w Miejscu Piastowym koło Krosna. W małych gronach przyjaciół, w domach prywatnych, na polanach leśnych organizowano spotkania czytelnicze i recytatorskie oraz przedstawienia”
(Henryk Tymon Jakubowski „Teatr amatorski na wsi”).

Po przejściu frontu w zachodni rejon Polski można było przystąpić do otwartej działalności kulturalnej, co ponownie wpłynęło na dynamiczny rozwój życia społeczno – kulturalnego mieszkańców. Problemem był brak budynku „Zgody”, który został spalony w trakcie działań wojennych. Przedstawienia odbywały się u  księży Michalitów. Jednak w niedługim czasie w roku 1947 uzyskano własną „scenę”. W miejscu istniejącej dziś remizy OSP postawiono drewniany budynek był to tzw. „Barak”, zmontowany z przywiezionych elementów poniemieckiego baraku wojskowego. Teatr ponownie miał swoją salę teatralną. W „Baraku” odbywały się także liczne potańcówki, zabawy i bale. W tym samym roku, z inicjatywy ks. Tadeusza Podchorodeckiego, zostaje ponownie reaktywowana orkiestra dęta. Ksiądz podejmuje również próby odtworzenia stowarzyszenia „Zgoda”, niestety bez większego powodzenia. Młodzież skupia się w Związku Młodzieży Wiejskiej „Wici”. W latach 1948-60 wystawiono ponad 30 sztuk teatralnych, były to zarówno premiery
jak i powtórki wcześniejszych. Między innymi wystawiono: Burzę, Chatę za Wsią, Magazyn, Spokojny Lokator, Latarnik, Krowoderskie Zuchy, Dom Otwarty, Fircyk w Zalotach, Niemcy, i wiele innych.

Na początku lat 60. W Miejscu Piastowym, pod patronatem spółdzielni Kaletnik oraz Państwowego Ośrodka Maszynowego, działają: zespół taneczny Mazur oraz chór żeński i chór męski.

W 1960 roku „Barak” przestaje pełnić rolę sali widowiskowej. Ze względu na stan techniczny, podjęto decyzję o jego rozbiórce. Teatr znów nie posiada własnej sceny i zaczyna ponownie gościć u księży Michalitów, korzystając z ich sali teatralnej „pod kościołem”. Przedstawienia odbywają się tam do roku 1971. Po rozebraniu „Baraku”, w pierwszym kwartale 1960 roku powstał komitet budowy Domu Ludowego w Miejscu Piastowym, w skład którego weszli: Guzik Stanisław przewodniczący, Prezes G.R.N. Kilarowski Stanisław, sekretarz G.R.N. Węgrzyn Stanisław, członkowie komitetu: Węgrzyn Józef Prezes Z.S.L., Andruszko Władysław kierownik techniczny, Wilga Władysław kierownik apteki, Hejnar Adam. Komitet ten za cały rok ze składek różnych zabaw i imprez wypracował dla budowy domu ludowego piętnaście ton cementu, 1  wagon wapna, który zgaszono czynem społecznym obok budynku, zwieziono trochę żwiru, jak również pozostało na koncie komitetu 8 tysięcy złotych na następny rok. Dzięki aktywności komitetu i poparciu społeczeństwa zrobiono pierwszy krok do budowy Domu Ludowego, tak potrzebnego dla społeczeństwa. Również zespół teatralny przekazuje środki finansowe zgromadzone ze sprzedaży biletów na wystawiane przez siebie sztuki. Dzięki zaangażowaniu społeczeństwa i wykonywaniu wielu prac w  czynie społecznym, w roku 1970 ukończono budowę nowego Domu Ludowego. Pomimo, że budynek znajdował się w stanie surowym zorganizowano w nim pierwszą imprezę, którą była zabawa sylwestrowa. Wykończenie budynku trwało prawie dwa lata. Nowy obiekt posiadał odpowiednie wyposażenie (salę widowiskową ze sceną, oświetlenie sceniczne), zespół teatralny mógł wreszcie występować w swoim budynku i jak na tamte lata, w bardzo komfortowych warunkach, a to sprzyjało odbudowie amatorskiego ruchu teatralnego na terenie miejscowości. Podjęła się tego Halina Węgrzyn, bibliotekarka, która na bazie osobowej zespołu sprzed 5. lat rozpoczęła przygotowanie spektaklu Gwałtu, rety co się dzieje Aleksandra Fredry. Premiera odbyła się w 1972 roku. Kolejną sztuką były: Grube ryby.

W roku 1973 powołano Uchwałą Gminnej Rady Narodowej Gminny Ośrodek Kultury w Miejscu Piastowym. Pierwszym dyrektorem został Stanisław Kielarowski. Kolejno funkcję tę sprawowali: Barbara Niepokój,
 Adam Węgrzyn, Wojciech Niezgoda, Małgorzata Habrat. W latach 1974 – 1984 życie kulturalne było zależne od sytuacji politycznej w  kraju. W wyniku tych zawirowań, częstych zmian na stanowisku dyrektora, skąpych środków finansowych przeznaczanych na działalność kulturalną (środki były dzielone odgórnie przez Wydział Kultury Urzędu Wojewódzkiego w Krośnie), zespół teatralny zawiesza działalność. Po kilku latach przerwy, odbudową teatru zajął się Mieczysław Kita, zatrudniony przez GOK w charakterze instruktora do spraw teatru. Pierwszą zrealizowaną sztuką pod jego kierunkiem, był Gość oczekiwany. Przedstawienie zostało zaprezentowane w przeglądzie OFTA, na którym dostało nagrodę za zbiorową kreację aktorską. Zespół został wyróżniony także za to przedstawienie, na II Wojewódzkim Przeglądzie Twórczości Kulturalnej Ośrodków Kultury. W między czasie następuje kolejna zmiana na stanowisku dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury. W roku 1985 zostaje zatrudniony przez ówczesnego naczelnika gminy Edwarda Peszko – Janusz Węgrzyn. W krótkim czasie, gromadzi wokół siebie cały stary zespół aktorski, ale także wielu nowych, młodych ludzi i  wszyscy z zaangażowaniem przystępują do opracowywania nowych przedstawień.
Nie bez znaczenia było pozyskanie do dalszej współpracy Barbary Bocianowskiej, która wespół z dyrektorem reżyserowała spektakle, ale także pełniła rolę suflera. Na początku 1986 roku z inicjatywy dyrektora, podjęta zostaje decyzja o generalnym remoncie sceny. Wymianie ulega okotarowanie, oświetlenie, instalacje elektryczne, zainstalowana zostaje również nowoczesna, na tamten czas, nastawnia świateł: dwie sporych rozmiarów skrzynie tyrystorowe o łącznej mocy przyłączeniowej 42 kw. Na sali widowiskowej zainstalowane zostają także dwa poziomy świateł sufitowych sterowanych za pośrednictwem wspomnianej nastawni. Urządzenia te służą do samego końca, czyli do roku 2018, kiedy to zostaje podjęta decyzja o rozbudowie i kapitalnym remoncie Domu Kultury, ale o tym nieco później.

Zespół teatralny podejmuje w tym czasie decyzję, by oficjalnie przyjąć nazwę PIASTY. Przygotowywane są nowe premiery: Krowoderskie zuchy, Karpaccy górale. Dzięki dobrej organizacji i ciężkiej pracy Karpaccy górale cieszą się dużym uznaniem, a zespół został wytypowany na III Ogólnopolski Sejmik Wiejskich Zespołów Teatralnych w Nowym Sączu, jako reprezentant województwa krośnieńskiego. Aby zaspokoić gusta różnej publiczności teatr przygotował kolejne przedstawienia Eugeniusza Oniegina i Do końca świata. 20 lutego 1987 roku Gminny Ośrodek Kultury zostaje gospodarzem III Regionalnego Przeglądu Amatorskich Zespołów Teatralnych „Kroscena 87”, którego celem jest wyłonienie najlepszych zespołów do finału wojewódzkiego. Eliminacje przechodzi zespół Piasty za prezentację spektaklu „Do końca świata”. Na wojewódzkim przeglądzie w Jaśle, zdobywa główną nagrodę i tym samym, jako reprezentant województwa krośnieńskiego wyjeżdża na IV Ogólnopolski Sejmik Wiejskich Zespołów Teatralnych w Nowym Sączu. Sztuką
„Do końca świata” Piasty zdobywają równorzędne I miejsce, a odtwórca roli dziadka, Zygmunt Węgrzyn nagrodę specjalną jury. Rok 1987 jest jubileuszowy dla Amatorskiego Zespołu Teatralnego „Piasty”,
który obchodzi 70-lecie istnienia.

W latach 1985- 1989 na mocy porozumienia zawartego pomiędzy GOK i GS SCH na terenie gminy powstają kluby, finansowane przez spółdzielnię, a działające pod merytoryczna opieką Gminnego Ośrodka Kultury, prowadzą szeroką działalność kulturalną, są to: Klub Rolnika w Miejscu Piastowym, Wrocance i Łężanach, Klub Ruch w Głowience. W Domu Kultury prowadzone są: kurs tańca towarzyskiego, kurs języka esperanto, sekcja plastyczna. Działają także zespoły artystyczne: „Atest”, teatr „Piasty”, orkiestra dęta, zespół pieśni i tańca „Pogórzanie”, zespół muzyczny „Fragles”, chór żeński, dziecięcy zespół tańca ludowego „Olszynka”.
W roku 1989 zaczynają działać: dziecięcy zespół teatralny „Bajdurek”, zespół wokalno-taneczny, zespół tańca dyskotekowego, taneczny „Lambada”, grupa taneczna „Aerobik”, grupa tańca towarzyskiego, bluesowy zespół muzyczny. Rok 1989, to wielkie przemiany historyczne i ustrojowe w naszym kraju. Wolne wybory do sejmu, ale także pierwsze wybory samorządowe, rewolucyjne zmiany zachodzą także w  funkcjonowaniu instytucji kultury w Polsce. Samorządy lokalne, decydują teraz o tym jak i czy w  ogóle maja działać instytucje kultury. Ogrom instytucji, szczególnie tych gminnych zostaje na terenie Polski zlikwidowanych,
również w powiecie krośnieńskim. GOK w Miejscu Piastowym, zapewne dzięki swojej dotychczasowej wszechstronnej działalności animatorskiej, ale również świadomym i  dojrzałym decyzją władz samorządowych, ma to szczęście, że pozostaje na mapie kulturalnej kraju i ma się coraz lepiej. Z perspektywy lat, okazało się, że przejęcie instytucji kultury przez samorządy, wyszło im tylko na dobre. Na przestrzeni kolejnych lat, tworzyły się nowe kluby młodzieżowe, także dorośli rozwijali swoje zainteresowania. Istniejące duże zespoły o długiej tradycji np. zespół teatralny „Piasty”, orkiestra dęta, czy też ZTL „Pogórzanie” zmieniały swoje składy osobowe, zmieniały się także osoby prowadzące.

Gminny Ośrodek Kultury chętnie wychodził naprzeciw nowym oczekiwaniom mieszkańców, starając się organizować czas wolny poprzez różne imprezy i  konkursy. Należą do nich: przeglądy piosenek, kolęd,
grup teatralnych, konkursy takie jak np.: Baba-Liga, turniej tenisa, piłki siatkowej oraz wiele innych. W roku 1990 GOK położył duży nacisk na wzbogacenie oferty i form działalności placówki, zostało to osiągnięte przez zatrudnienie nowych osób. Innym zadaniem było zaangażowanie do działalności kulturalnej jak największej ilości nowych ludzi, poprzez organizowanie nowych imprez z czynnym udziałem publiczności.
Cel ten został osiągnięty połowicznie, jednak efekty zachęciły do dalszej kontynuacji takiej działalności. Najbardziej udaną imprezą był Karnawał z rodzinką zorganizowany pod hasłem „Dla każdego coś dobrego”. Drugim ważnym zadaniem było wzbogacenie oferty programowej Ośrodka Kultury, zarówno o imprezy rozrywkowe jak i kulturalno–oświatowe. W 1991 roku przy GOK-u zaczął działać zespół rockowy „Echoes of deatch”. Następnie w 1992 powstał zespół rockowy „Virginia”, zespół muzyczny „Big Beer Band”, chór żeński w Łężanach, zespół taneczny „Arabeska”. Dzięki współpracy międzygminnej, którą zawarto w 1993 roku pomiędzy sąsiadującymi ze sobą instytucjami kultury: Miejsca Piastowego, Dukli i Iwonicza Zdroju, później Nowego Żmigrodu, nastąpiło ożywienie w działalności kulturalnej na trenie tychże gmin.

Wspólne inicjatywy, organizacja imprez, przeglądów i festiwali: (festiwal piosenki znanej i lubianej, festiwal twórczości dziecięcej Skrzacik, Mini-Art, targi satyryczne Kogel-Mogel), zdecydowanie zwiększyło zasięg
i tym samym zaangażowanie grupy osób w aktywnym uczestnictwie w dziele tworzenia kultury. Oferta programowa skierowana do dzieci i młodzieży miała zachęcić do współpracy z GOK, pokazać podstawowe funkcje kultury: wychowawczą, rozrywkową oraz edukacyjną. W roku 1994 powstał z  inicjatywy dyrektora Węgrzyna i dyrektora szkoły w Miejscu Piastowym Jana Winiarskiego, kolejny nowy zespół dziecięcy, folklorystyczny zespół pieśni i tańca „Małe Piasty”. Oprócz niego nadal działały przy GOK-u: Orkiestra Dęta, zespół „Barwa”, „Melorytm”, „Metrum”, „Elektronik” oraz „Arabeska”. W 1995 roku po raz pierwszy został zorganizowany Festiwal Piosenki Dziecięcej i  Młodzieżowej. Został on bardzo dobrze przyjęty przez uczestników oraz widownię, zadecydowało to o ujęciu tego przedsięwzięcia w kalendarzu imprez cyklicznych.
Rok ten zakończył się 48 imprezami o zasięgu gminnym, międzygminny i ogólnopolskim. W roku 1996 głównym celem, który wyznaczył sobie GOK do realizacji, nadal pozostała aktywizacja środowiska dzieci i młodzieży szkolnej. Właśnie do nich została skierowana większość propozycji programowych. Powstają kolejne zespoły w Miejscu Piastowym, zespoły muzyczne: Restlers i  Acceleration, w Łężanach chór żeński pod kierownictwem artystycznym Jana Stańka. Duże sukcesy odnosi zespół „Małe Piasty”, wziął on udział w Międzywojewódzkim Przeglądzie Zespołów Folklorystycznych „Taneczny Krąg”, zdobywając wyróżnienie.
Do największych imprez organizowanych w tym roku należą: I  Piastowski Turniej Tańca Towarzyskiego GRAND-PRIX – okręgu rzeszowskiego, Targi Satyryczne, Festiwal Twórczości Dziecięcej „Skrzacik”, „Mini-Art.”, cykl Lato z Domem Kultury, Niedziela z  Domem Kultury. W tym okresie wprowadzono także nowe formy skierowane do mieszkańców gminy np.: cykl Zima z Domem Kultury, Konkurs Ekologiczny, „Mikołajki”.

Rok 1997 to dalsza kontynuacja już sprawdzonego wzorca pracy, który pozwala na realizowanie zadań statutowych instytucji i zaspokajanie potrzeb kulturalnych mieszkańców gminy. Polega on na organizowaniu cyklicznych imprez w różnych miejscowościach gminy, dalszemu rozwojowi talentów osób należących do amatorskiego ruchu artystycznego oraz na kontynuacji współpracy międzygminnej. W maju na zaproszenie strony francuskiej zespół „Małe Piasty” wyjeżdża na tygodniowy cykl koncertów do Francji, a rok później obchodzi swój pierwszy jubileusz 5. działalności. Do najważniejszych wydarzeń kulturalnych w roku 1999 należało otwarcie galerii rękodzieła artystycznego, w której prezentuje się w sposób stały 30 rzemieślników i artystów z  terenu gminy oraz powiatu. Innym ważnym wydarzeniem były obchody 25-lecia działalności artystycznej Zespołu Tańca Ludowego „Pogórzanie”. Także orkiestra dęta miała powody do świętowania odnosząc największy sukces od początku działalności, a było nim zdobycie III miejsca na wojewódzkim przeglądzie orkiestr dętych i tym samym otrzymując nominację na przegląd ogólnopolski. Wydarzeniem historycznym są obchody 650-lecia wsi Rogi, czego pokłosiem było otwarcie z dniem 1 października pierwszej filii Domu Kultury właśnie w Rogach. Instruktorem zatrudnionym w filii została Janina Gołąbek. W roku 2000 GOK był organizatorem wielu imprez, z  których na szczególną uwagę zasługuje
blok pt.: „Bliżej Unii Europejskiej” finansowany przez program PHARE. W trakcie dwóch dni na scenie w Rogach wystąpiło łącznie 500 artystów, odbyły się koncerty zespołów z Włoch, Węgier, Rumuni, Ukrainy zaprezentowali się artyści scen zawodowych. Gwiazdą wieczoru był Gabriel Fleszar. Rok 2001 to kolejny rozwój i poszerzenie oferty programowej GOK. Złożyła się na to ilość imprez, działalność merytoryczna,
zasięg realizowanych programów. Została także po raz pierwszy wydana przez GOK płyta CD, z okazji jubileuszu 20. lecia działalności zespołu Melorytm z  Głowienki. GOK zorganizował łącznie 165 przedsięwzięć kulturalnych. Były to imprezy duże o zasięgu międzynarodowym jak „W  Kręgu Euroregionu Karpaty”, oraz mniejsze jak turniej szachowy. Do kalendarza imprez zostały dopisane nowe propozycje, najważniejsze
z nich to: targi medycyny naturalnej, biesiady karnawałowe, Olimpiada Wiedzy o Wielkich Polakach, rodzinny turniej unihoka, gminny turniej szachowy, klubowe rozgrywki w piłce siatkowej o „Puchar Lata”.
W tym też roku zarządzeniem dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury, na podstawie statutu powołane zostały filie GOK-u w  poszczególnych miejscowościach gminy. Dotychczasowa działalność środowiskowa Ośrodka Kultury uzyskała ramy formalne, co w  znacznym stopniu przyczyniło się do dalszego rozwoju i  wzbogacenia oferty programowej jak i  artystycznej. Do kalendarza imprez zostały dodane nowe pozycje: turniej klubów, konkurs grup kolędniczych, wieczory klubowe, regionalne konfrontacje teatralne „Teatralia”, konkurs piosenki religijnej. Duże sukcesy odnosi zespół obrzędowy Rogowice, który na wojewódzkim przeglądzie zespołów obrzędowych w Tyczynie za widowisko „Zamiatacze” zdobył IV nagrodę, a rok później I  miejsca na wojewódzkim przeglądzie zespołów obrzędowych oraz nagrodę Marszałka Województwa
za prezentacje spektaklu „Wigilia Świętej Łucji”. W tym samym roku zespół śpiewaczy podczas prezentacji artystycznych „Kropa” zdobywa III miejsce, a także wyróżnienie na przeglądzie wiejskich zespołów śpiewaczych w Tyczynie. Był to rok wyjątkowy pod względem nagród zdobytych przez naszych artystów, bo po sukcesy sięgnęli również:

  • kapela ludowa Piasty na regionalnym przeglądzie kapel i śpiewaków „Kropa”. Nagrody indywidualne otrzymali: Stanisław Stwarz, Albina Lawera, Stanisław Zajdel.
  • orkiestra dęta gminy Miejsce Piastowe została laureatem wojewódzkiego przeglądu orkiestr dętych kwalifikując się tym samym na przegląd regionalny.
  • Zbigniew Mięsowicz zdobył I miejsce na ogólnopolskim przeglądzie grających na harmonijkach ustnych i zakwalifikował się do tzw. „Złotej 10”, najlepszych harmonijkarzy występujących na tym festiwalu
    od samego początku.

Najważniejszym wydarzeniem 2004 były obchody 30-lecia działalności ZTL Pogórzanie i Gminnego Ośrodka Kultury (zarówno GOK, jak i Pogórzanie powstali w tym samym 1973 roku) Uroczystości te odbyły się
w maju, wzięli w nich udział zaproszeni goście i zaprzyjaźnione zespoły zagraniczne: I Mercanti Dogali z Włoch, Zarządu Stowarzyszenia „Polonia” z Remis we Francji, zespół „Stropkovćan” z DK w Stopkovie. Gościem specjalnym jubileuszu był zespół Brathanki. W tym samym roku nagrano program dla telewizji o ludowych zwyczajach i wierzeniach, także zaprezentowano tradycyjną wigilię. Podczas pobytu w Koszycach słowacka telewizja nagrała program o zespole Pogórzanie, który następnie został wyemitowany na antenie.

Mieszkańcy naszych miejscowości coraz chętniej korzystają z propozycji kulturalnych organizowanych przez filie, dużą popularnością cieszą się zwłaszcza biesiady, odbywające się cyklicznie w poszczególnych miejscowościach gminy. Istotnym sukcesem roku 2005 było uzyskanie przez Gminny Ośrodek Kultury nominacji i tytułu „najlepsza instytucja kultury w Polsce” w kategorii gminnych ośrodków i  centrów kultury. Konkurs zorganizowany został przez Stowarzyszenie STER, zgłoszenia nas do konkursu dokonała Redakcja Podkarpacia. Uroczystość wręczenia nominacji odbyła się w sejmie RP. Działalność kulturalna od samego początku, jak również jej stały rozwój, wzbogacanie form i metod pracy, poszerzanie oferty programowej nie było by możliwe bez zaangażowania wielu osób związanych zarówno zawodowo jak i amatorsko
z instytucją kultury. Nie mniej istotnym jest także dobry klimat dla poczynań kulturalnych, stworzony przez kolejne rady gminy na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Wielce sprzyjającym jest okres minionych kilku ostatnich lat, kiedy to w sposób szczególny, daje się zauważyć dynamiczny i wielokierunkowy rozwój działalności kulturalnej, jak i  samej instytucji kultury. Wzrost dochodów samorządu, spore środki zewnętrzne pozyskiwane zarówno przez samorządy, jak i same instytucje kultury, sprawiają, że możemy sobie pozwolić na więcej, lepiej, bardziej profesjonalnie, aniżeli kilkanaście lat temu. 

W znacznym stopniu wpłynęło to na ilość organizowanych imprez, jak również ich profesjonalizm i rozmach. Pojawiły się nowe propozycje programowe, a te stare z ugruntowaną już pozycją w kalendarzu imprez gminnych, jak i te o zasięgu regionalnym zyskały większy impet. Imprezy plenerowe organizowane w okresie letnim stały się bogatsze w swojej ofercie programowej także dzięki udziałowi w nich artystów zawodowych. Pojawiają się nowe propozycje: biesiady Zaleska, Rogowska, turnieje szachowe, Kochanówka, organizowana wspólnie z Michalitami oraz Kurią Metropolitalną w Przemyślu Teatralia
 i Olimpiada Wiedzy o Wielkich Polakach, Dni Głowienki, Zapustowe Ostatki i wiele innych. Pod auspicjami Domu Kultury działają kolejne zespoły: Maska, Groovińscy, Rytm, Dreams, Meteor.
Tworzone są nowe własne zespoły folklorystyczne: kapela Piasty i kapela Pogórzanie, zespoły śpiewacze: Zalaski, Rogowice, Wrocanianki, Mali Rogowice. GOK wydaje kolejne płyty: Maski, Kapeli Pogórzanie i Piasty, zespołu śpiewaczego Rogowice, orkiestry Dętej. Hucznie i z rozmachem organizujemy kolejne jubileusze: Pogórzan, orkiestry dętej, Piastów, obchody lecia wsi Rogi, Miejsce Piastowe. GOK czynnie, od samego początku angażuje się w organizację Michaylandu, pojawiają się koncerty Noworoczne, święto pieśni Kochanówka. Nasze zespoły wielokrotnie koncertują w Europie: Włochy, Francja Ukraina, Węgry, Słowacja.

W ramach współpracy międzynarodowej bierzemy udział w  zawodach sportowych Europalio w Montebellunie w latach 2001-2008. Dom Kultury staje się również gospodarzem i użytkownikiem Zagrody Etnograficznej w Rogach. Nawiązujemy partnerską współpracę z miastem Drohobycz w Ukrainie, XIII dzielnicą Budapesztu, miastem Stropkov. Wiele się dzieje, szeroka działalność artystyczna, animatorska, koncertowa, tworzy przyjazny klimat sprzyjający aktywności ludzi skupionych wokół Domu Kultury. Koła gospodyń, jednostki OSP, chętnie włączają się w inicjatywy podejmowane przez instytucję kultury,
dzięki ich zaangażowaniu, pojawia się wiele nowych propozycji programowych: turniej piłki siatkowej jednostek OSP, pokazy stołów wielkanocnych, Baba-Liga, Kartoflisko.

We współpracy ze Stowarzyszeniem ETER, organizujemy międzynarodowe zawody motocrossowe na „Winnej Górze”, z „LUKS Burza Rogi”: Bieg Łukasiewicza i  międzynarodowy turniej szachowy.
Rok 2017 jest rokiem pięknego jubileuszu 122 lat działalności orkiestry dętej, uroczystości odbyły się w  sierpniu. Koncert jubileuszowy zorganizowany został w  Regionalnym Centrum Kultur Pogranicza w Krośnie. Doceniając zasługi, jak również dotychczasowy dorobek orkiestry, Minister Kultury przyznał naszym dęciakom medal Zasłużony Kulturze „Gloria Artist”. Podczas jubileuszu orkiestry medal taki otrzymał także
dyrektor Janusz Węgrzyn. W tym samym roku Rada Gminy podejmuje, od lat oczekiwaną decyzję o generalnym remoncie budynku Domu Kultury. Wieloletnie zabiegania i podejmowane ze strony dyrektora GOK, niekiedy karkołomne próby przekonania kolejnych rad gminy do tej niewątpliwie trudnej i  kosztownej decyzji, nareszcie znalazły swój finał. Wielka to zasługa ówczesnego wójta Marka Klary, on to w pierwszej kolejności musiał do podjęcia tej decyzji przekonać radnych. Ostatecznie „klamka zapadła” i prace ruszyły, tak naprawdę to nikt nie wiedział, jak długo potrwają i ile będą kosztować. GOK musiał znaleźć nową tymczasową siedzibę, Zalesie na trzy lata stało się bazą Domu Kultury.

W  grudniu 2020 roku Rada Gminy podejmuje kolejną, istotną w prawie 50. letniej historii działalności Gminnego Ośrodka Kultury, decyzję o połączeniu GOK i  Gminnej Biblioteki Publicznej w jedną instytucję
tj. Gminne Centrum Kultury i Biblioteka, bo taką nazwę otrzymuje nowa instytucja. Zmieniają się władze instytucji, siedziba po raz kolejny zostaje przeniesiona, tym razem do budynku Szkoły Podstawowej w Widaczu. Niestety prace remontowe budynku zostają wstrzymane, nie miejsce tu, by o tym szerzej pisać. Pandemia, szalejąca inflacja, a co za tym idzie znaczny wzrost cen, kosztów pracy, spowodowały, iż pierwotny kosztorys okazał się bardzo niedoszacowany. Nie mniej jednak pracę po kilkunastu miesiącach zastoju zostają wznowione, a po kolejnych wyborach samorządowych w maju roku 2024 i zmianie władzy nabierają tempa. 

Otwarcie nowego budynku, w pełni wyposażonego, nowoczesnego i  funkcjonalnego, zapewne da nowy impuls do rozwoju działalności kulturalnej na terenie Gminy Miejsce Piastowe. Na całe szczęście, na tych wszystkich zmianach i perturbacjach, nie ucierpiała sama działalność kulturalna, ta toczy się swoim tempem, a dzięki licznym projektom zewnętrznym realizowanym przez instytucję jest wielokierunkowa
i bogata w  swojej ofercie.