Początki ożywienia kulturalnego w Miejscu Piastowym, sięgają roku 1890 i są wynikiem założenia przez księdza Bronisława Markiewicza Zakładu Wychowawczego w 1892 roku. Wraz z założeniem zakładu dotarli
do tej miejscowości ludzie, o dużym poziomie intelektualnym szerszych, w porównaniu z rdzennymi mieszkańcami wsi, horyzontach myślowych. Zakład skupiał sieroty z różnych stron kraju, a celem założyciela
było przygotowanie ich do różnych zawodów. W roku 1913 założyciel wydał we własnej drukarni sztukę teatralną pt. Bój bezkrwawy. Sztuka ta dała początek istnienie kółka teatralnego.
„…w tym zakładzie każdego roku grano jasełka i wiele innych sztuk scenicznych o charakterze patriotycznym, na które mieszkańcy wsi i innych okolicznych wiosek licznie uczęszczali…”
(Jan Szurlej)
Teatr zakładu wychowawczego stał się ważnym czynnikiem kształtującym postawę mieszkańców wioski, rozbudził w nich również chęć i potrzebę coraz lepszego poznawania tajników sztuki teatralnej,
oraz kształcenia się w innych kierunkach. Teatr inspirował mieszkańców wsi do czynnego w nim uczestnictwa.
Wcześniej, bo już w roku 1895 z inicjatywy ówczesnego proboszcza Miejsca Piastowego, Bronisława Markiewicza, powstaje orkiestra dęta składająca się z wychowanków zakładu opiekuńczego.
W utworzonym zakładzie wychowawczym wygospodarował ze skromnego budżetu zakładowego pieniądze na zakup instrumentów, tworząc tym samym zalążki orkiestry. Markiewicz uważał muzykę za ważny czynnik wychowawczy i dokładnie wiedział, jak dobroczynny wpływ wywiera ona na młode umysły, dlatego też w roku 1895, na jego zaproszenie, do parafii przybył kapelmistrz Antoni Macha, który za 25 złotych reńskich, mieszkanie i wikt miał prowadzić orkiestrę. Na przestrzeni lat, orkiestra przechodziła różne koleje losu. Bywały lata wspaniałego rozkwitu, np. za czasów kapelmistrza Michała Daszyńskiego, który objął orkiestrę w roku 1923. Próby odbywały się codziennie z wyjątkiem niedziel i świąt, a orkiestra pod jego batutą grała pięknie i mogła konkurować z innymi orkiestrami. Za wygrywanie konkursów otrzymywała nagrody pieniężne, które przeznaczano na zakup nowych instrumentów. W tym czasie Zakład odwiedzali różni goście. Orkiestra witała prezydenta RP Ignacego Mościckiego, prymasa Augusta Hlonda, ministra Felicjana Sławoja Składkowskiego, grała także dla Polonii ze Stanów Zjednoczonych.
W roku 1916 z inicjatywy ks. Antoniego Sobczaka powstaje „Stowarzyszenie młodzieży Katolickiej”. Skupiona w nim młodzież interesuje się między innymi teatrem. Konsekwencją tego była myśl Wojciecha Albrychta o stworzeniu zespołu teatralnego działającego niezależnie od kółka zakładu wychowawczego. Oprócz Wojciecha Albrychta w tworzenie teatru włączyli się: Czesław Wojnar, Ludwik Kowalik, Józef Rajs, Jan Guzik,
Alfons Węgrzyn, Władysław Michalski. Kierownik szkoły powszechnej, Józef Trześniowski, oddał jedną klasę na salę teatralną. Reżyserem został Wojciech Albrycht, a pierwszym granym utworem była sztuka teatralna Hermenegilda – utwór z czasów prześladowania pierwszych chrześcijan, kolejna premiera to Posiew Wolności. Ze sztuki tej zachowały się słowa piosenki:
„Wilija gardzi doliny kwiatami
bo szuka Niemna swojego kochanka
Litwince nudno między Litwinami
Bo ukochała innego kochanka
Niemen ją gwałtowanie pochwycił w ramiona
Wiedzie na skały i dzikie przestworza
I giną razem w głębokościach morza
Młodzieniec rzucił ojców zagrody
Porzucił ogrom ludzkiej niedoli
Wziął tylko klejnot jedyny
Garść czarnej ojców ziemi”
(Aniela Parylak)
23 stycznia 1919 roku Stowarzyszenie Młodzieży Katolickiej przekształca się na Towarzystwo Młodzieży „Zgoda”. Teatr przyciągnął młodzież. Poczęły rosnąć i dochody z przedstawień. Postanowiono zbudować własną salę teatralną. Inicjatorem był Alfons Węgrzyn. Zbudowano barak z zapleczem i widownię. Materiał dał dziedzic Tytus Trzecieski. Drugiego lipca 1919 roku salę widowiskowo – teatralną oddano do użytku społeczeństwa. Wybudowana sala stała na miejscu obecnego Gminnego Ośrodka Kultury. Na przestrzeni lat 1919-1921 zespół teatralny Towarzystwa „Zgoda” opracował i wystawił sztuki: Zrękowiny u Pana Druzgały, Błażek Opętany, Surdut i Siermięga, Karpaccy Górale, Łobzowianie, Kościuszko pod Racławicami, Gwiazda Syberii, Lustrator u Pana Wójta, Majster i Czeladnik. Kulturalne i społeczne życie wsi tętniło. Inteligentni reżyserzy jak Marian Jaracz wychowali dobrych aktorów – amatorów (Jan i Maria Szurlej, Jan Deręg, Kazimierz Malinowski, Władysław Sznajder, Józef Rajs, Jan i Maria Guzik, Władysław Węgrzyn, Kazimierz Wawszkowicz, Anna Lis, Janina Trześniowska, Romuald Lisowski. Dekoracje do sztuk malował Józef Węgrzyn, uczeń J.N.K. Daszkiewicza, członka Zgromadzenia księży michalitów.
Życie kulturalne wsi nie ograniczało się jedynie do Towarzystwa „Zgoda”, bo oto już w roku 1919 Maria Trzecieska – dziedziczka Miejsca Piastowego i okolic – skupiła wokół siebie liczną grupę dziewcząt wiejskich. Zrzeszona młodzież żeńska tworzy Związek Młodzieży Żeńskiej „Jutrzenka”. Organizacja ta zajmuje się nauką dziewcząt wiejskich, przygotowuje oprawę artystyczną imprez patriotycznych i narodowych, nauką wierszy oraz piosenek patriotycznych:
„Boże Ojcze twoje dzieci
płaczą żebrzą lepszej doli
Rok po roku szybko leci
My w niewoli”
Oprócz Towarzystwa „Zgoda” i Stowarzyszenia „Jutrzenka” działa w tym czasie w Miejscu Piastowym jeszcze jedna organizacja młodzieżowa, zrzeszająca tylko mężczyzn a mianowicie oddziały „Strzelca”.
Na przestrzeni lat 1919 – 1932 powstają organizacje: „Armata” i „Smocza Jama”. Organizacje: „Jutrzenka”, „Strzelec”, „Armata”, „Smocza Jama” wyłoniły się z istniejącego towarzystwa „Zgoda”. Spowodowało to rozgrupowanie członków zespołu teatralnego do poszczególnych związków, jednocześnie osłabiając pozycję samej „Zgody”. W celu zapobiegnięcia dalszemu rozpadowi „Zgoda” zostaje przekształcona w „Związek Młodzieży Wiejskiej” w roku 1932, patronem tej organizacji zostaje Związek Kółek Rolniczych w Krakowie”. W roku 1936 powstaje kolejny żeński związek pod nazwą „Samarytanki” pod patronatem Ochotniczej Straży Pożarnej. Ostatnią sztuką wystawioną przed wybuchem II wojny światowej w Zgodzie jest komedia pt.: Jak kapral Szczapa wykiwał śmierć. Premiera tej sztuki odbyła się czerwcu 1939 roku. W czasie działań wojennych na terenie Miejsca Piastowego życie kulturalne zostało niemal całkowicie zlikwidowane. Namiastką wcześniejszej bogatej i urozmaiconej działalności kulturalnej były wieczornice i spotkania w konwencie księży Michalitów, gdzie młodzież znalazła swoje schronienie i pod pretekstem praktyk religijnych przygotowywano i wykonywano małe formy teatralne w postaci wieczornic, spotkań poetyckich, które nacechowane były przede wszystkim wątkami patriotycznymi i religijnymi. Pod pretekstem praktyk religijnych powstał męski chór kościelny, śpiewający pieśni religijne i patriotyczne, działał także kameralny zespół symfoniczny, składający się z członków dawnej orkiestry dętej, działalność orkiestry została zakazana przez Niemców. I tak po raz kolejny życie kulturalne wsi mogło się odbywać dzięki Michalitom, którzy przyjęli pod swój dach młodzież spragnioną twórczego zaangażowania.
„Zbierano się także dla wysłuchania pięknych recytacji w Miejscu Piastowym koło Krosna. W małych gronach przyjaciół, w domach prywatnych, na polanach leśnych organizowano spotkania czytelnicze i recytatorskie oraz przedstawienia”
(Henryk Tymon Jakubowski „Teatr amatorski na wsi”).
Po przejściu frontu w zachodni rejon Polski można było przystąpić do otwartej działalności kulturalnej, co ponownie wpłynęło na dynamiczny rozwój życia społeczno – kulturalnego mieszkańców. Problemem był brak budynku „Zgody”, który został spalony w trakcie działań wojennych. Przedstawienia odbywały się u księży Michalitów. Jednak w niedługim czasie w roku 1947 uzyskano własną „scenę”. W miejscu istniejącej dziś remizy OSP postawiono drewniany budynek był to tzw. „Barak”, zmontowany z przywiezionych elementów poniemieckiego baraku wojskowego. Teatr ponownie miał swoją salę teatralną. W „Baraku” odbywały się także liczne potańcówki, zabawy i bale. W tym samym roku, z inicjatywy ks. Tadeusza Podchorodeckiego, zostaje ponownie reaktywowana orkiestra dęta. Ksiądz podejmuje również próby odtworzenia stowarzyszenia „Zgoda”, niestety bez większego powodzenia. Młodzież skupia się w Związku Młodzieży Wiejskiej „Wici”. W latach 1948-60 wystawiono ponad 30 sztuk teatralnych, były to zarówno premiery
jak i powtórki wcześniejszych. Między innymi wystawiono: Burzę, Chatę za Wsią, Magazyn, Spokojny Lokator, Latarnik, Krowoderskie Zuchy, Dom Otwarty, Fircyk w Zalotach, Niemcy, i wiele innych.
Na początku lat 60. W Miejscu Piastowym, pod patronatem spółdzielni Kaletnik oraz Państwowego Ośrodka Maszynowego, działają: zespół taneczny Mazur oraz chór żeński i chór męski.
W 1960 roku „Barak” przestaje pełnić rolę sali widowiskowej. Ze względu na stan techniczny, podjęto decyzję o jego rozbiórce. Teatr znów nie posiada własnej sceny i zaczyna ponownie gościć u księży Michalitów, korzystając z ich sali teatralnej „pod kościołem”. Przedstawienia odbywają się tam do roku 1971. Po rozebraniu „Baraku”, w pierwszym kwartale 1960 roku powstał komitet budowy Domu Ludowego w Miejscu Piastowym, w skład którego weszli: Guzik Stanisław przewodniczący, Prezes G.R.N. Kilarowski Stanisław, sekretarz G.R.N. Węgrzyn Stanisław, członkowie komitetu: Węgrzyn Józef Prezes Z.S.L., Andruszko Władysław kierownik techniczny, Wilga Władysław kierownik apteki, Hejnar Adam. Komitet ten za cały rok ze składek różnych zabaw i imprez wypracował dla budowy domu ludowego piętnaście ton cementu, 1 wagon wapna, który zgaszono czynem społecznym obok budynku, zwieziono trochę żwiru, jak również pozostało na koncie komitetu 8 tysięcy złotych na następny rok. Dzięki aktywności komitetu i poparciu społeczeństwa zrobiono pierwszy krok do budowy Domu Ludowego, tak potrzebnego dla społeczeństwa. Również zespół teatralny przekazuje środki finansowe zgromadzone ze sprzedaży biletów na wystawiane przez siebie sztuki. Dzięki zaangażowaniu społeczeństwa i wykonywaniu wielu prac w czynie społecznym, w roku 1970 ukończono budowę nowego Domu Ludowego. Pomimo, że budynek znajdował się w stanie surowym zorganizowano w nim pierwszą imprezę, którą była zabawa sylwestrowa. Wykończenie budynku trwało prawie dwa lata. Nowy obiekt posiadał odpowiednie wyposażenie (salę widowiskową ze sceną, oświetlenie sceniczne), zespół teatralny mógł wreszcie występować w swoim budynku i jak na tamte lata, w bardzo komfortowych warunkach, a to sprzyjało odbudowie amatorskiego ruchu teatralnego na terenie miejscowości. Podjęła się tego Halina Węgrzyn, bibliotekarka, która na bazie osobowej zespołu sprzed 5. lat rozpoczęła przygotowanie spektaklu Gwałtu, rety co się dzieje Aleksandra Fredry. Premiera odbyła się w 1972 roku. Kolejną sztuką były: Grube ryby.
W roku 1973 powołano Uchwałą Gminnej Rady Narodowej Gminny Ośrodek Kultury w Miejscu Piastowym. Pierwszym dyrektorem został Stanisław Kielarowski. Kolejno funkcję tę sprawowali: Barbara Niepokój,
Adam Węgrzyn, Wojciech Niezgoda, Małgorzata Ha